De tien beste beleggers aller tijden
Nieuws 6 oktober 2026 - 07:50u
Beleggers kijken graag naar wat het 'slimme geld' doet, maar met simpelweg de portefeuilles van de grote namen kopiëren stroomt het geld niet zomaar binnen. USNews Money keek hoe deze tien iconen de beurs verslaan.
De absolute top hanteerde totaal verschillende strategieën om rijk te worden; zo zwommen ze vaak keihard tegen de stroom in of besloten ze juist om helemaal niet te zwemmen en gewoon passief mee te dobberen. Hét geheime recept om de beste aandelen te kiezen hebben ze niet gemeen, maar ze delen wel ijzeren discipline, engelengeduld, eigen ideeën en stalen zenuwen als de koersen stuiteren.
Benjamin Graham
De godfather van het waardebeleggen drukt nog steeds zijn stempel op de beurs. Benjamin Graham doceerde aan Columbia Business School en schreef in 1949 The intelligent investor voor de gewone sterveling.
Zijn theorie is simpel: bereken wat een bedrijf echt waard is en koop de aandelen voor een lagere prijs, met een stevige veiligheidsmarge voor als je ernaast zit. Hiermee inspireerde hij generaties beleggers, met als gouden regel dat je altijd moet begrijpen wat het bedrijf achter je aandeel precies uitspookt.
Warren Buffett
De beroemdste belegger ter wereld (en een leerling van Graham) kocht zich in 1962 in bij Berkshire Hathaway, toen een koopje. Hij bouwde het noodlijdende textielbedrijf in een recordbrekende zegereeks om tot een gigantisch imperium vol verzekeraars, spoorwegen en energiebedrijven.
Zijn vlot geschreven aandeelhoudersbrieven werden stukgelezen en de jaarvergaderingen waren razend populair. Buffetts belangrijkste les is dat actie vaak niet nodig is: koop een mooi bedrijf voor een eerlijke prijs en laat de tijd de rest doen.
Charlie Munger
Charlie Munger was jarenlang de zakenpartner van Buffett en absoluut geen meeloper; hij stuurde Buffett juist weg van de extreme koopjes naar topbedrijven voor een redelijke prijs. Dat leidde in 1988 tot de briljante, langdurige investering in Coca-Cola.
Warren Buffett gaf Munger steevast de credits voor deze omslag in zijn denken, met de nadruk op geduld en gezond verstand. Mungers les is dezelfde als die van zijn partner: soms is gewoon op je handen zitten de beste investering.
John Bogle
Bogle lachte om de stock pickers: stop met het zoeken naar spijkers op laag water en spreid gewoon je risico, was zijn motto. Hij bracht dat in 1976 in de praktijk met de lancering van het eerste indexfonds voor het grote publiek.
Spotgoedkoop passief beleggen was toen nog volstrekt nieuw en begon met een schamele 11 miljoen dollar, maar Vanguard beheert inmiddels zo'n 13 biljoen aan vermogen. Lage kosten en maximale spreiding bleken een meesterzet waarmee Bogle glansrijk gelijk kreeg.
Peter Lynch
Lynch bestierde van 1977 tot 1990 het Fidelity Magellan Fund en scoorde daar een bizar gemiddeld jaarrendement van ruim 29 procent, ruimschoots het dubbele van de S&P 500. Het fonds explodeerde onder zijn leiding van 18 miljoen dollar naar 14 miljard.
Zijn kreet was 'beleg in wat je kent': kijk simpelweg om je heen naar merken en producten om kansen te spotten. Dat is overigens geen excuus voor luiheid: Lynch las zich vervolgens helemaal scheel over balansen en winstcijfers.
George Soros
Soros negeerde losse bedrijven en zette liever grof in op macro-economische verschuivingen als valuta en rentes, omdat die grote trends iedereen raken. Hij speculeerde in 1992 tegen het Britse pond en streek daarmee dik een miljard dollar winst op.Sindsdien staat hij bekend als "the man who broke the Bank of England".
Soros speelt het spel uiterst tactisch, maar zijn mooiste les is flexibiliteit: word niet verliefd op je eigen theorie en slik je trots in als je fout zit.
John Templeton
Templeton keek buiten de Amerikaanse lansgrenzen toen dat nog knap lastig was, startte in 1954 zijn fonds en zocht koopjes op plekken die de rest volkomen negeerde. Met deze tegendraadse blik en taai fundamenteel onderzoek pikte hij steevast waarde op voordat anderen het zagen. Zijn lessen zijn dat de populairste markt vaak niet de beste is, en dat wie tegen de stroom in gaat, bereid moet zijn tot het nauwkeurige onderzoek dat de rest weigert te doen.
Ray Dalio
Dalio (hieronder op de foto met de Chinese vice-premier He Lifeng) bouwde zijn Bridgewater Associates uit tot een van de grootste hedgefondsen ter wereld door groot te denken en naar het complete financiële systeem te kijken. Zijn Pure Alpha-strategie uit 1991 kende geen grenzen en zocht kansen in aandelen, obligaties, grondstoffen én valuta.
Dalio is vooral bekend van de 'all weather'-portefeuilles die gericht zijn op veiligheid, ongeacht inflatie of haperende economische groei. Je hoeft zijn complexe modellen niet te imiteren om de kern te begrijpen: spreid je geld en dek je in tegen economische tegenwind.

David Swensen
Bij het grote publiek onbekend, maar zijn prestaties bij het universiteitsfonds van Yale – met een jaarlijks rendement van bijna 14 procent tussen 1985 en 2021 – zijn legendarisch in de beleggingswereld. Daarmee versloeg hij de index ruimschoots.
Hij overleefde probleemloos zowel de dotcom-crash als de kredietcrisis door ongekend veel geld te proppen in alternatieven zoals vastgoed, durfkapitaal en private equity. Voor de kleine belegger is dat lastig na te doen, maar hij bewees hoe ontzettend belangrijk de opbouw van je portefeuille is.
Seth Klarman
Klarman leidt sinds 1982 de Baupost Group en geldt als een pure waardebelegger. Hij koopt activa voor minder dan ze volgens hem waard zijn en waarschuwt in zijn klassieker over veiligheidsmarges dat zelfs de best berekende theorie fout kan zijn.
Als alles te duur en te riskant is, durft Klarman - net als overigens Buffett - gerust bergen cash aan te houden in plaats van kapitaal de markt in te pompen. Die rust om gewoon te wachten tot de bui over is, is een gouden tip voor elke belegger met koopdrang.
Lees ook: De 10 belangrijkste lessen van Warren Buffett